กาลเวลาที่ผ่านเลย
ถ้าเธอจะต้องไปจริงจริงแล้ว
ไปเถอะ....อย่ามัวชักช้า
พอเธอก้าวไปสักสองสามก้าว
จงหยุดก่อน....และหันมา
เพื่อให้ฉันได้มองหน้าเธออีกที
เพราะชัวิตคือนาฬิกาตีบอกเวลา
และก็คือลำธารที่ไหลริน
ใครจะรู้...เราอาจจะไม่ได้พบกันอีก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น